Architecture is a business and Profit is a necessary component. without it you are out of business

راه حل پیشنهادی خانم حدید برای مبارزه با تروریسم . تا طرف بیاد این کفشارو در بیاره پرت کنه طرف جورج بوش جلسه تموم شده همه رفتن خونه

استراتژی بهسازی محله های فقیر نشین

اشاره : این متن رو از مجله اینترنتی طراحی “دیزاین” ترجمه کردم و با اجازه بزرگ ترا نظر خودمو به صورت ایتالیک اضافه کردم

در سپتامبر 2008 معمار فیلیپ بلسترا و معمار سارا گورانسون از طرف شیلا پتل و جوکین آرپوتام به هند دعوت شدن تا طرحی استراتژیک برا بهبود سطح زندگی یه محله مسکونی طراحی کنن . این استراتژی در واقع به عنوان جای گزینی در برابر تخریب کامل بافت و بازسازی مجدد اون دیده شده . طبق خواسته کارفرما این طرح استراتژیک می بایستی قابل اجرا در جاهای دیگه هم باشه و محدود به سایت انتخابی نشه

فیلیپ طراحی و ساخت یه مدرسه و کامیونیتی سنتر رو در یکی از محلات شلوغ ریودوژانیرو در کارنامه کاری خودش داره که نزدیکیش با این پروژه اینه که با همکاری محلی ها تهیه و اجرا شده . بعدها از این پروژه که به نام سامب آرکیتکت نامیده میشه یه فیلم مستند ساخته میشه که در فستیوال فیلم برزیل به نمایش در میآد . سارا هم  قبلن روی یه پروژه کار کرده که هدفش تدوین یه استراتژی بوده تا فضاهای شهری قسمت های حومه شهر استکهلم رو در رابطه با توسعه این شهر در آینده مد نظر قرار بده

مدت کوتاهی بعد از این که سارا و فیلیپ به بومبای رسیدن تیمی شامل معمارا ، برنامه ریزای شهری ، طراحای لنداسکیپ و چند گرافیست که حاضر بودن به طور رایگان کار کنن تشکیل شد و قرار شد در ابتدا از وضع موجود فضاهای شهری اون محله شروع کنن . این مرحله با توجه به الگوهای ارگانیکی که طی یه دوره طولانی شکل گرفته بودن همراه با در نظر گرفتن شبکه روابط اجتماعی ساکنین اون همراه شد . مواردی از قبیل این که “هم سایه ها هم سایه و بچه محلا بازم بچه محل هم باقی خواهند ماند”

این که به مسایلی از قبیل همین شبکه های اجتماعی و روابط آدما در طرحای شهری توجه بشه اتفاقی که معمولن کم می افته و اغلب ساکنین شهرا و خصوصن محله هایی که آدمای با درآمد کمتر زندگی می کنن از شهرداری چی ها و طراحا و اصولن کسانی که آرامش اونارو به هم میزنن دل خوشی ندارن و به نظر من علتش اینه که متاسفانه به دلیل بی ثباتی هایی که وجود داره همیشه طرحا به نتیجه پیش بینی شده نمیرسن و تنها چیزی که اتفاق می افته اینه که یه عده از این تغییرات منفعت میبرن و عده بیشتری بی نصیب می مونن . به همین دلیل یه بد بینی ذاتی در اونها ریشه کرده که به نظر من حق هم دارن

فلیپ و سارا در ابتدا نمی دونستن که دولت هندوستان 4500 یورو به هر خانواده به منظور به سازی خونشون وام میده اونم یه جا در مقیاس یه محله که براشون خیلی جالب بود

بر اساس آمار موجود یک سوم آدمای روی زمین در محله های پست و فقیر نشین مشابه این پروژه زندگی می کنن و سارا و فیلیپ امیدوارن این استراتژی بتونه برای کشورای دیگه با شرایط مشابه کاربرد داشته باشه . کشورایی از قبیل برزیل ، کنیا ، افریقای جنوبی ، فیلیپین و یه لیست بلند دیگه

این استراتژی سعی داره نقش بخش خصوصی رو نیرو مند تر کنه و از طرف دیگه می خواد زور بزنه تا موانع قانونی بر سر راه خونه سازی در محله های فقیر رو با سرعت بیشتری رفع کنه . در این پروژه از کامیونیتی های مختلف ( سوال از آرش : جای گزین فارسی برای کامیونیتی چیه ؟ ) خواسته شد  تا همکاری کنن که هر کسی در نهایت خونه مناسب تری براش ساخته  بشه . این همکاری عمومن در ساخت پروژه بوده . به عنوان مثال از خانواده ها خواسته شد خونه هاشونو به رنگ دلخواه خودشون رنگ کنن . در نهایت اونا بهتر از هر کس دیگه ای میدونن از چی خوششون میاد

من به شدت مخالفم که یه طراح توی دفترش بشینه و حتی در مواردی بدون این که محل رو دیده باشه پروژه بکشه . به نظرم توی دنیای امروز مشکل میشه قبول کرد که یه نفر یا چند نفر بتونن جمیع مسایل مرتبط با یه عده رو بدون دخالت اونا و نظراتشون حل کنن

این گروه در نهایت 3 گونه متفاوت و ساده مسکن رو طرح کرد که خانواده ها میتونستن با توجه به شرایطشون یکی از اونا رو انتخاب کنن . این گونه ها عبات بودن از

گونه آ : یه خونه 2 طبقه که سازه اون به خاطر مسایل ایمنی و امکانات توسعه آینده برای 3 طبقه محاسبه شد

گونه ب : این گونه دارای امکان توسعه در طبقه همکف می باشد . به این صورت که به صورت باز دیده شده تا در آینده بتونه به عنوان پارکینگ یا حتی یه مغازه کوچک ازش استفاده بشه

گونه پ : این گونه در طبقه میانی امکان توسعه داره که میتونه بعده ها به عنوان نشیمن مورد استفاده قرار بگیره

گفتنیه که همه گونه ها برای 1 خانواده و با مساحتی برابر فقط 25 مترمربع طرح شده

Architects don’t listen , Clients don’t understand

ترجمه من در آوردی 

” کارفرماها به همون اندازه ای می فهمن که معمارا گوش میدن “

پس از اینکه جان مورفیلد از کارش اخراج شد دست به ابتکار جالبی زده و یک دکه در بازار کشاورزان سیاتل با عنوان معماری ¢5 بر پا کرد. کار غیر معمول اونهم در بازاری که در اون  آب سیب و سایر محصولات کشاورزی ارائه میشه. حتما میگید چی میفروشه؟ توصیه هایی در مورد معماری ! اگه کسی سوالی در مورد خونه اش داشته باشه مثلا آشپزخانه اش کوچیکه یا حمامش خوب نیست یک ¢5 درکاسه میندازه و مشاوره میگیره. اینم یک راهی برای امرار معاشه دیگه؟ نمیدونم آخرش چی میشه.

  Architectural Record برداشتی از

  Aldo Rossi  »a poet who hap­pens to be an ar­chi­tect.«   

چند وقتی میخواستم در باره یکی از معماران بزرگ عصر آلدو روسی که تاثیر زیادی در من به عنوان دانشجوی معماری داشت صحبت کنم. اولین باری که طرحهاشو دیدم یه جوری به اون گره خوردم یه رابطه عاطفی برقرار شد و یه طوری همیشه در طرحهای زمان دانشجویم تحت تاثیر اون بودم. حالا که در اینجا به عنوان یک مهاجر که اصلا شرایط کارمعماری حداقل برای من فراهم نشده و دور نمای سختی هم داره  زندگی با خاطرات اون وقتها یه خورده راحتر میشه و خلاصه یه خورده با اون حال میکنی واحساس میکنی این همه وقت که برای معماری گذاشتی شایدم بی خود نبوده. آلدو در سال 1931در شهر میلان ایتالیا به دنیا میاد و  متاسفانه در سن 66 سالگی در سال 1997 بر اثر یک سانحه جانشو ازدست میده. ولی بی شک یکی از معماران تاثیر گذار در سالهای 1972-1988   بوده که دستاوردهاش در سه زمینه تئوری ترسیم و معماری در محافل آکادمیک مطرح و مورد استفاده قرار میگیره . در سال 1959 از دانشگاه پلی تکنیک میلان فارغ التحصیل شد.در سال 1965 عضو هییت علمی دانشکده معماری میلان – در سال 1976 هم به عضویت  دانشگاه ونیز در میاد. در کارنامه اش مقام استادی در زوریخ – اسپانیا و آمریکا وجایزه پریتزکر را هم داره. متاسفانه تصویر زیادی از کارهای ساخته شده اش  پیدا نکردم. ولی با نگاهی به اسکیس هاش میشه نگاه خاصش رو به معماری و نحوه تحلیلش پی برد. یادش گرامی

وقتی که ته یه کوچه ی باریک بن بست توی جلفا ، یه خونه صفوی حیاط مرکزی از دورن گرایی خودش خسته می شه . به نظرم اگه یه روزی این وظیفه ی یه سرو سبز بلند بود که به اهالی محل از طرف صاحب خونه خوش آمد بگه ، امروز دیگه بازنشست شده

چند شب پیش داشتم به این برنامه که توش استعدادهای کشف نشده رو کشف میکنن توی انگلیس نگاه می کردم ، همین طور وقتی برنامه هایی شبیه “امریکن آیدل” یا برنامه های از این دست رو می بینی – که این روزا از پر بیننده ترین برنامه های تلویزیونن – به وضوح این احساس به آدم دست میده که داره همه چیز عوض میشه . یه هو حس می کنی اون شش هفت سال که توی دانشگاه گذروندی یه جورایی هدر رفته . به هر حال همه ماها در طول مدت رشدمون توی یک یا چند زمینه به فراخور استعداد و امکاناتمون اندوخته هایی داریم و ناخواسته دارای پتانسیل های پنهانی هستیم . فکر می کنم درصد کمی از این پتانسیل ها همیشه فرصت شکوفایی پیدا می کنن  و اغلب مسیر زندگی آدمارو در شرایطی قرار میده که مجبورن کارای دیگه ای بکنن که لزومن هم راستا با توانایی هاشون نیست . بگذریم ، داشتم فکر می کردم اگه این نوع برخورد در سایر زمینه ها هم اتفاق بیافته و مثلن بشه استعدادای کشف نشده در زمینه معماری رو هم پیدا کرد به نظرم اوضاع یه ذره بهتر از اینی که هست بشه . ما در تاریخ کسانی داریم مثل تیمور لنگ … که وقتی از دانشگاه در میان اصلن نمی دونن چی کارن و چطور باید کاری رو که براش سال ها درس خوندن انجام بدن . قبلن شنیدم یکی دوتا موسسه هم هستن که دارن روی این موضوع کار میکنن که بشه از قابلیت های کاری آدما بهتر استفاده کرد به این معنی که اگه شما کاری رو بلدین ( منظورم در حد حرفه ایشه ) و تحصیلات دانشگاهی هم براش ندارین این فرصت رو پیدا کنین که از دانشتون بهره برداری کنین . به نوعی به نظرم وقتشه نظام ارزش یابی و آموزش شبه عالی تغییرات بنیادی بکنه . اینم بیانیه من در مورد تغییرات نظام آموش جهانی !!! انی آدر کواسشن